Handboek Storytelling (Tesselaar en Scheringa)

Verwarrend begrip storytelling. Dat blijkt wel uit het ‘Storytelling Handboek’ van Suzanne Tesselaar en Annet Scheringa uit 2009. De auteurs beperken het bereik van storytelling tot veranderingstrajecten. Daarin speelt het zeker een prominente rol, maar het beperkt zich er natuurlijk niet toe. Wat te denken van het laden van een visie of de corporate values? Wat te denken van storytelling bij een fusie? En een jubileumboek? Dat mag je toch zeker wel onder storytelling scharen, of hoe heb ik het nou? Dus vanwaar dan dat predicaat ‘handboek’?

Storytelling handboek Tesselaar Scheringa Uitgeverij Boom

De auteurs hadden er verstandig aan gedaan om onderscheid te maken tussen story listening, story making en story telling. Nu vegen ze alles onder één noemer. Het boek van Tesselaar en Scheringa is wel praktisch, maar eigenlijk een beetje te. Ze werken in het boek met praktijkvoorbeelden, maar komen noodgedwongen wel erg vaak terug op dezelfde voorbeelden. Dat zijn er een handjevol, waar je het dan het hele boek mee moet doen. Misschien bedoelt uitgeverij Boom dat met ‘Handboek’.

 

 

Wel aardig zijn de trucjes die ze toepassen om medewerkers op de praatstoel te krijgen. Zo laten ze medewerkers in een groepsbijeenkomst een voorwerp meenemen dat voor hun het veranderingsproces symboliseert. Maar daar staat dan weer tegenover dat de praktische uitwerking van het (handjevol) voorbeelden slaapverwekkend is. Het lijkt me ook een basisfout om het beluisteren van verhalen en het maken ervan te scheiden: nadat Tesselaar en Scheringa bij de klant voldoende verhalen hebben verzameld, knikkeren ze alles over de schutting bij een tekstschrijver. Waarom maken ze dat verhaal niet zelf? Of waarom betrekken ze anders de tekstschrijver niet eerder in het proces?

 

 

Een voorbeeld van hun eigen slaapverwekkend auteurschap is ook het integrale resultaat van een cursus storytelling die ze in Londen bij Stephan Denning (van Springboardstories) volgen. Denning heeft iets leuks bedacht. Nadat hij in een alinea een verhaal begint, mag elke cursist er om beurten een stukje aan toevoegen. Zo ontwikkelt zich het verhaal, waarna Denning er dan weer een slot aan breidt. Een leuke training natuurlijk, voor een cursus storytelling. Maar vervolgens nemen de auteurs het hele relaas integraal op in het boek. Gaaaaaaap! Op zo'n moment vraag je je af of de auteurs wel weten wat ze willen zeggen.

 

Bob Duynstee

 

 

Lees ook: 

Storytelling in 12 stappen, Mieke Bouma

No Story, No Glory; storytelling volgens Theo Hendriks

Corporate storytelling volgens Peter van der Wijk

Hulp nodig bij storytelling

Reageer


Volg ons



Deel