No Story, No Glory; storytelling volgens Theo Hendriks

In 2012 verscheen ‘No Story, No Glory’ van Theo Hendriks. Eerder (2009) schreef hij samen met Astrid Schutte het boek ‘Corporate Stories’. De ondertitel van zijn nieuwste boek luidt: ‘Echte leiders vertellen een eigen verhaal.’ Authenticiteit is inderdaad een centraal begrip in zijn boek. Maak je verhaal persoonlijk, raadt hij veelvuldig aan. Hendriks bedoelt hetzelfde te zeggen als Peter van der Wijk in diens boekje Corporate Storytelling, maar heeft daar veel meer woorden voor nodig. In prijs schelen de boeken niet zoveel (2 euro).


No story No Glory, storytelling volgens Theo hendriks

Voor Hendriks is alles een verhaal: om te beginnen ‘de werkelijkheid’. En ja, zo heel veel meer is er volgens mij niet dan ‘de werkelijkheid’. Leiders, zegt Hendriks terecht, kunnen met een verhaal een eigen werkelijkheid creëren. Een eigen werkelijkheid in hun eigen verhaal, want uiteraard is de organisatie volgens Hendriks ook een verhaal. Een verhaal dat je via verhalen kunt duiden, waarbij hij onderscheid maakt tussen de taal van de officiële organisatie (communicatie) en de taal van de officieuze organisatie (roddelcircuit). Maar wat is er op tegen om de organisatie niet als een verhaal maar gewoon als een cultuur te zien? Dat is volgens mij wat Hendriks bedoelt. En zo’n cultuur is inderdaad te duiden aan de hand van de running stories. Net zoals antropologen de cultuur van natuurvolken in kaart brengen aan de hand van hun mythen en sagen.

 

 

Na een uitleg over de structuur van het verhaal, waarbij de vijf verhaalwetten van good old Aristoteles weer eens afgestoft van zolder worden gehaald, zoomt de auteur in op het conflict. Hij introduceert de conflictbarometer van Klaus Fog, Christian Budtz en Baris Yakaboylu uit 2005. Zonder conflict geen glory. Onder conflict wordt bij storytelling verstaan: uitdaging of datgene wat er aan in de weg staat dat een held (lees: organisatie of een leider) het doel bereikt. Maar hoe je vervolgens die conflictstof uit de dagelijkse organisatiepraktijk inzet in een corporate story, blijft gissen. Hendriks geeft er in elk geval niks over prijs. De andere helft van het boek bestaat eigenlijk uit een snelcursus schrijven (persoonlijk, eenvoudig in plaats van complex, concreet in plaats van  abstract en meer van dat soort tips) en een snelcursus presenteren.

 

 

Hendriks heeft gelijk als hij zegt dat organisaties, om zichzelf te begrijpen en zichzelf te ontwikkelen, storytelling kunnen inzetten. Maar hij slaat door als hij organisaties wil omturnen naar vertellende organisaties. Dat zijn dan organisaties die door het leiderschap volgepompt worden met verhalen die op elk niveau van de organisatie weer worden doorverteld en aangevuld en waarbij die aangevulde verhalen vanuit de organisatie ook weer hun weg naar boven vinden. Dat kan volgens mij alleen in hele concrete en tijdelijke gevallen. Bijvoorbeeld bij het ontwikkelen van kernwaarden, een nieuwe visie, strategie of een voorgenomen veranderingsproces. Of in de fantasie van Theo Hendriks.

 

Bob Duynstee

 

Lees ook: 

Storytelling in 12 stappen, Mieke Bouma

Handboek Storytelling (Tesselaar en Scheringa)

Corporate storytelling volgens Peter van der Wijk

Hulp nodig bij storytelling

Reageer


Volg ons



Deel